Met Berbers altijd gedonder

[Waarnemer]

Met Berbers altijd gedonder

01.08.2007 08.56u - Frankrijk, Nederland, Duitsland, België… waar je ook gaat, overal zijn zware problemen met Marokkaanse jongeren schering en inslag. Marokkaanse jongeren of, juister gezegd, Berbers.
“Met Berbers heb je altijd gedonder”, kopt NRC-Handelsblad in een opiniestuk.
“Als islam praxis en welvoeglijkheid betekent is Allah op sterven na dood. De dingen buiten het eigen tuinmuurtje, de dieren, de natuur, het publieke domein, andermans bezit of waar(dig)heden, ze genieten geen of weinig respect. Ieder voor zich, God voor ons allen – het had zomaar een Riffijns credo kunnen zijn”, klinkt het verder.

Voor onze tegenstanders nu luidkeels “racisme” beginnen te roepen, het zijn niet onze woorden maar die van de bekende Nederlandse schrijver Mohammed Benzakour. En dus kunnen we ze zonder schroom overnemen. Benzakour ergert zich aan de voortdurende overlast van Marokkaanse jongeren die hun ‘roots’ (wortels) hebben in het Berberse Rifgebied in Noord-Marokko. “Van het Berbervolk kun je een hoop zeggen (trots, hardwerkend, ascetisch, humoristisch, poëtisch) maar één ding niet: dat het lieverdjes zijn”, schrijft Benzakour. “Berbers zijn grosso modo een tamelijk heetgebakerd, anarchistisch volkje – en dit zeg ik, zelf Berber van origine, met stelligheid en zonder vreeze.”

Volgens de schrijver maken zij die het wangedrag van Marokkaanse jongeren steevast verklaren vanuit hun sociaal-economische (achterstands)positie en al dan niet vermeende ‘discriminatie’ er zich wel erg gemakkelijk van af. “Ook de cultuur van Berbers is een probleem”, stelt Benzakour. “Het hoofdhaar is al kort en de lontjes zo niet nog korter”, vat de schrijver het fenomeen samen. Als kind hebben ze geleerd dat meningsverschillen met de vuist of een mes worden uitgevochten. “Zelfbeheersing is voor velen een teken van zwakte en daarom zo schaars als regen in de (voorbije) julimaand.”

“De eigen familie en directe woonomgeving wordt een nogal heilige status toegedicht en om die reden met grote zorg en alertheid bewaakt. Evenzo de buurtmoskee en sacrale graftomben, ook deze kunnen rekenen op gemeenschappelijke zorg en onderhoud. Maar daar houdt het ongeveer op. Want erbuiten heerst anarchie, chaos en een diep doorleefde achterdocht jegens alles en iedereen.”

Mohammed Benzakour verwijst naar de zware rellen tijdens de recente wedstrijd tussen het jonge voetbalelftal van Nederland en Marokko. Wedstrijd die op én naast het veld met voorsprong door Marokko werd gewonnen. Marokkaanse jongeren sloopten deskundig het voetbalstadion. “Prettige bijkomstigheid was dat de Nederlandse politie lang niet zo hard mept als de Marokkaanse”, schrijft Benzakour schamper. En hij ergert zich nog meer aan al diegenen die van die amokmakers nadien nog slachtoffers zouden maken ook. “Toen de KNVB (de Nederlandse voetbalbond) zich verstoutte te spreken van wangedrag va, ‘Marokkaanse jongeren’ sprongen vele ongediplomeerde allochtonologen en andere (gesubsidieerde) inktmorsers Pavloviaans overeind. ‘Hoho, dit zijn geen Marokkaanse jongens, dit zijn gewoon Nederlandse jongens, want ze zijn in Nederland opgevoed en de meesten zelfs hier geboren’. Steevast gevolgd door uiteenzettingen over achterstanden, onvrede, racisme, en, onvermijdelijk, Geert Wilders”

“Dat laatste kan best waar zijn”, merkt Benzakour op, “maar het eerste hoort thuis in de allochtone fabeltjeskrant; fabeltjes waar we geen meter mee opschieten.”

Natuurlijk, zo zegt de schrijver, zijn er (veel) Berbers die “zich ook kwaad maken en die zich doodschamen voor hun rotte appels in Marokko én Nederland (België)…”
Maar, “omgekeerd is het hoegenaamd een statistisch Nederlands (Belgisch, nvdr) feit dat deze rotte appels disproportioneel vaak van Berberse origine zijn.” Met racisme heeft die vaststelling niks te maken. “Dit moeten we gewoon onder ogen zien”, aldus Mohammed Benzakour.

In Nederland zijn ze dan ook al een tijd gewoon om de dingen bij naam te noemen. In het besef dat je een probleem pas kan oplossen als je het open en bloot op tafel legt en er een diepgaand debat over voert. Wanneer kan dat eindelijk bij ons?

bron