Το άγνωστο Ελληνικό ολοκαύτωμα

[mavroskrinos]

19 Μάη. Ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων. 353.000 Πόντιοι νεκροί, πάνω από ένα εκατομμύριο Πόντιοι πρόσφυγες με χαμένες και καταστρεμμένες τις περιουσίες τους. Και δεν ήταν μόνο οι Πόντιοι, ήταν και δεκάδες χιλιάδες Έλληνες της Μικράς Ασίας που δολοφονήθηκαν , κατακρεουργήθηκαν και κάηκαν ζωντανοί από το καθεστώς του δολοφόνου των λαών Μουσταφά Κεμάλ και εκατοντάδες χιλιάδες ακόμη πρόσφυγες.

Παραθέτουμε απόσπασμα από το βιβλίο του Σάββα Καταρντζή, επιζώντα της Γενοκτονίας που εξέδωσε το 1975, για το τι έγινε στο Μπεϊαλάν ένα χωριό των Κοτυώρων , ένα από τα εκατοντάδες ελληνικά χωριά που συνέβη το Ελληνικό ολοκαύτωμα


Οι μητέρες αναμαλλιασμένες, κατάχλωμες από το τσουχτερό κρύο και το φόβο, με τα βρέφη στην αγκαλιά και τα νήπια μπερδεμένα στα πόδια τους. Οι κοπέλλες άλλες με τους γέρους γονείς κι' άλλες με γριές ή άρρωστους αγκαλιασμένες, περιμαζεύτηκαν με τον χτηνώδη αυτόν τρόπο, στην πλατεία σαν πρόβατα για τη σφαγή, μέσα σε ένα πανδαιμόνιο από σπαραχτικές κραυγές και θρήνους και κοπετούς. Η πρώτη φάση της απερίγραπτης τραγωδίας του Μπεϊαλάν έκλεισε, έτσι, θριαμβευτικά για τους θλιβερούς ήρωες του νεοτουρκικού εγκλήματος γενοκτονίας.



Οταν πια όλα τα γυναικόπαιδα κ' οι γέροι μαζεύτηκαν στην πλατεία, οι τσέτες έβαλαν μπρός την δεύτερη φάση της σατανικής τους επιχείρησης. Διάταξαν να περάσουν όλοι στα δίπατα σπίτια, που βρίσκονταν στην πλατεία και τα είχαν διαλέξει για να ολοκληρώσουν τον εγκληματικό τους σκοπό. Η απροθυμία, που έδειξε το τραγικό αυτό κοπάδι των μελλοθανάτων να υπακούσει στην διαταγή, γιατί ήταν πια ολοφάνερο ότι όλους τους περίμενε ο θάνατος, εξαγρίωσε τους συμμορίτες που βιάζονταν να τελειώσουν γρήγορα την μακάβρια επιχείρηση. Και τότε, σαν λυσασμένα θεριά, ρίχτηκαν στις γυναίκες, τα μωρά και τους γέρους, και με γροθιές, με κοντακιές και κλωτσιές έχωσαν και στρίμωξαν στα δύο σπίτια τα αθώα και άκακα αυτά πλάσματα, που ο αριθμός τους πλησίαζε τις τρεις εκατοντάδες.

Κι' όταν, έτσι, ήταν σίγουροι πως δεν έμεινε έξω κανένας, σφάλισαν τις πόρτες, ενώ ο άγριος αλαλαγμός από τα παράθυρα, οι σπαραξικάρδιες κραυγές, το απελπισμένο κλάμα κι' οι βοερές ικεσίες για έλεος και βοήθεια, σχημάτιζαν μια άγριας τραγικότητας μουσική συναυλία, που ξέσκιζε τον ουρανό κι' αντιβούϊζε στα γύρω βουνά και δάση...

Και τώρα δεν έμενε παρά η τρίτη και τελική φάση της πατριωτικής... επιχείρησης των θλιβερών ηρώων-συμμοριτών του Τοπάλ Οσμάν. Δεν χρειάστηκαν παρά μια αγκαλιά ξερά χόρτα και μερικά σπασμένα πέταυρα (χαρτόματα) ν' ανάψει η φωτιά. Και σε λίγο τα δύο σπίτια, έγιναν πυροτέχνημα και ζώστηκαν, από μέσα κι' απ' έξω, από πύρινες γλώσσες και μαυροκόκκινο καπνό. Το τί ακολούθησε την ώρα εκείνη δεν περιγράφεται.

Οι μητέρες ξετρελλαμένες, έσφιγγαν, αλλαλάζοντας και τσιρίζοντας με όλη τη δύναμη της ψυχής τους, στην αγκαλιά τα μωρά τους, που έκλαιγαν και κράυγαζαν "μάνα, μανίτσα!". Οι κοπέλλες και οι άλλες γυναίκες με τους γέρους γονείς, τα παιδιά και τους αρρώστους, κραύγαζαν και αρπάζονταν μεταξύ τους σαν να ήθελαν να πάρουν και να δώσουν κουράγιο και βοήθεια, καθώς έπαιρναν φωτιά τα μαλλιά και τα ρούχα τους κι' άρχισαν να γλύφουν το κορμί οι φλόγες. Κραυγές, που ξέσκιζαν το λαρύγγι και τ' αυτιά, φωνές μανιακές και κλάμματα βροντερά, άγρια ουρλιαχτά ανθρώπων, που έχασαν από τρόμο και πόνο τα μυαλά τους, χτυπήματα στα στήθη, στον πυρακτωμένο αέρα και στους τοίχους - χαλασμός κόσμου, ένα ζωντανό κομμάτι από την κόλαση στη γη! Αυτή την εφιαλτική εικόνα παρίσταναν, τα πρώτα λεπτά, τα δύο σπίτια που τα είχαν αγκαλιάσει οι φλόγες.

Μερικές γυναίκες και κοπέλλες στον πόνο, την φρίκη και την απελπισία τους, δοκίμασαν να ριχτούν από τα παράθυρα, προτιμώντας να σκοτωθούν πέφτοντας κάτω ή με σφαίρες από όπλο, παρά να υποστούν τον φριχτό θάνατο στην φωτιά. Οι τσέτες που απολάμβαναν με κέφι και χαχανητά το μακάβριο θέαμα, έκαναν το χατήρι τους - πυροβόλησαν και τις σκότωσαν.

Δεν κράτησε πολλά λεπτά, αυτή η σπαραξικάρδια οχλοβοή, από τους αλαλαγμούς, τις άγριες κραυγές, τα τσουχτερά ξεφωνητά και το ξέφρενο κλάμα. Στην αρχή ο τόνος της οχλοβοής ανέβηκε ψηλά, ως που μπορούν να φτάνουν κραυγές, ξεφωνητά και ξελαρυγγίσματα από τρεις περίπου εκατοντάδες ανθρώπινα στόματα. Γρήγορα όμως ο τόνος άρχισε να πέφτει, ως που μονομιάς κόπηκαν κι' έσβησαν οι φωνές και το κλάμα. Κι' ακούγονταν μονο τα ξύλα, που έτριζαν από τη φωτιά και οι καμμένοι τοίχοι και τα δοκάρια, που έπεφταν με πάταγο πάνω στα κορμιά, που κείτονταν τώρα σωροί κάρβουνα και στάχτη κάτω στο δάπεδο, στα δύο στοιχειωμένα σπίτια το Μπεϊαλάν".


Και όμως, ποιός μιλάει για αυτό το θέμα; Σήμερα ο πρωθυπουργός της χώρας Καραμανλής καταθέτει στεφάνι στο μνημείο του δολοφόνου Κεμάλ, ενώ στέλνει με έξοδα του Κράτους τους Έλληνες εκπαιδευτικούς στο Ισραήλ για επιμόρφωση πάνω στο "Εβραϊκό ολοκαύτωμα" και για να έρθουν να το διδάξουν στα Ελληνικά σχολεία!



Ο πρωθυπουργός της χώρας, που το ΛΑΟΣ αρνήθηκε να καταψηφίσει στη Βουλή και μιλά για κυβέρνηση συνεργασίας μαζί του, με σκυμμένο κεφάλι καταθέτει στεφάνι στο μνημείο του δολοφόνου Κεμάλ



Είναι ντροπή για κάθε Έλληνα μια τέτοια κυβέρνηση που τιμά τους δολοφόνους του λαού μας και άλλων λαών της περιοχής. Όχι μόνο από εθνικής πλευράς αλλά και από απλή ανθρώπινη πλευρά να το δει κανείς και πάλι ντροπή είναι. Είναι ντροπή και για όσους μιλάνε για πατριωτισμό να ψηφίζουνε το ΛΑΟΣ, που αρνήθηκε να καταψηφίσει την κυβέρνηση Καραμανλή όταν ζήτησε ψήφο εμπιστοσύνης στη Βουλή και που έχει δηλώσει ανοιχτά την πρόθεσή του να τη στηρίξει και να συμμετέχει σε αυτή εφόσον δεν πετύχει μόνη της αυτοδυναμία.



Στη φωτογραφία, εκπρόσωπος του ΛΑΟΣ καταθέτει στεφάνι στην εκδήλωση των Εβραίων για το ολοκαύτωμα

Όσο και αν προσπαθούν η νέα τάξη πραγμάτων ο καπιταλισμός , η αστική δημοκρατία και τα κόμματα που τα στηρίζουν αυτά, να μετατρέψουν τους ανθρώπους σε πολύχρωμους και "πολυπολιτισμικούς" απολιτισμικούς κλόουν οι Έλληνες πρόσφυγες του Πόντου και της Μικράς Ασίας δεν ξέχασαν τον πολιτισμό και τις παραδόσεις τους, ούτε τις αξέχαστες πατρίδες τους ούτε και την καταγωγή τους. Το ίδιο και εμείς.



ΜΑΥΡΟΣ ΚΡΙΝΟΣ
ΑΥΤΟΝΟΜΟΣ ΕΘΝΙΚΟΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΠΥΡΗΝΑΣ ΚΡΗΤΗΣ ΧΑΪΝΗΔΕΣ
http://mkritis.blogspot.com/